วันที่บันทึก

July 30, 2016

 

 ปกติเราเป็นคนไม่ค่อยชอบเขียนสมุดบันทึกสักเท่าไหร่ หนึ่งเพราะไม่มีเวลา สองเพราะขี้เกียจ ซึ่งข้อหนึ่งและข้อสองน่าจะรวมกันได้ กลายเป็นข้ออ้างในการไม่เขียนพอดี (ฮา)

ส่วนตัวมองว่าการเขียนสมุดบันทึกเป็นเรื่องของความชอบของแต่ละคน เหมือนเป็นงานอดิเรก แต่เราก็ชอบมองดูคนเขียนสมุดบันทึก ชอบมองดูใบหน้าของความครุ่นคิดว่าจะเขียนอะไรลงไป กลั่นกรองถ้อยคำ หรือแม้แต่ใบหน้าของการเก็บงำความลับบางอย่างเอาไว้ ทดไว้ในใจ แล้วตัดสินใจไม่เขียนใส่สมุดบันทึกดีกว่า

เรายินดีมากเวลาที่ขอแอบอ่านสมุดบันทึกของใครต่อใครแล้วเจ้าของอนุญาต แม้จะรู้ว่ามันคือการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวในระดับสูงสุด เข้าใจดี แต่ก็ยังทำ

หลายคนเลือกบันทึกเฉพาะเรื่องทั่วๆ ไป ที่เน้นอยากจดจำ ส่วนอารมณ์ความรู้สึกในเชิงลึกนั้นขอเก็บไว้คิดถึง นึกถึง และยิ้มกรุ้มกริ่มคนเดียวดีกว่า

สมุดบันทึกเลยมีความหมายหลายๆ อย่างไปตามแต่บริบทของแต่ละคน อาจจะเป็นเครื่องบันทึกความทรงจำ สมุดทดความคิดสร้างสรรค์ หรือบันทึกการเดินทาง

ในโลกที่มีสิ่งของอย่างอื่นบันทึกได้มากกว่าแค่สมุดบันทึก ผู้คนเลยหันไปมองหาสิ่งเหล่านั้น ปล่อยให้สมุดบันทึกยังคงหน้าว่างสีนวลตาว่างเปล่า รอคอยให้ใครสักคนมาเขียนมัน

โลกมีทั้งสิ่งที่อยากจำและไม่อยากจำ หลายสิ่งเราเลือกจำใส่กล้องถ่ายรูป ใส่กล้องวิดีโอ หรือแม้แต่ใส่ในซอกหลืบความทรงจำ และหลายสิ่งที่ว่าเราก็เลือกจำใส่ลงในสมุดบันทึก

วันนี้มีเรื่องบางอย่างที่เราอยากจำและบันทึกไว้ และพอดีว่าก็กลัวจะลืม เลยถือโอกาสเปิดสมุดบันทึกเสียหน่อย อนุญาตให้แอบอ่านได้ เพราะเราก็อยากให้คุณยิ้ม เหมือนกับที่เรายิ้มให้กับความทรงจำที่เราเลือกบันทึกลงในสมุดบันทึกเหมือนกัน

เพิ่งนึกขึ้นมาได้ ว่าช่วงเวลาตอนเขียนลงบนสมุดบันทึกมันมีความสุขดีนะ

 

Share on Facebook
Please reload

November 27, 2019

November 27, 2019

Please reload

TAGS

Please reload

FEATURED POSTS

Contact us

© 2019 Everyday Karmakamet. All right reserved