Reason to Travel 11 — รักเขาเพราะทะเล


ใน Reason To Travel 04 - หัวใจออกเดิน เราเคยพูดเอาไว้ถึงประโยคที่ว่า “คนไปทะเล ไม่หนีร้อน ก็ต้องหนีรัก” และ “คนไปภูเขา ไม่ไปหาหนาว ก็ต้องเหงาจับใจ” โดยเรื่องเล่าในการเดินทางครั้งนี้ ไม่หนีร้อน ไม่หนีรัก ไม่ได้โหยหาอากาศหนาว แถมยังไร้ซึ่งวี่แววของความเหงาใดใดอีกเสียด้วยซ้ำ แต่มันคือการหนีไปเพื่อหาคำตอบบางอย่างที่ไม่เคยตั้งคำถามเอาไว้เลย · หลังจากรถประจำทางจอด เพื่อแวะเติมน้ำมัน นั้นคือวินาทีที่รู้ตัวอีกทีว่าตัวเองอยู่กลางป่าแล้ว จากเมืองใหญ่บินไกลมายังเมืองเล็กๆ ริมข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นต้นไม้เขียวขจีสู่ป่าเขาที่เราไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน และเมื่อได้โอกาสลงรถแล้วก็บิดขี้เกียจกันยกใหญ่ ทางข้างหน้า และข้างหลังเป็นถนนเส้นยาวเหยียดราวกับไม่มีจุดหมายให้เราได้พบเจอ นั้นสิ จุดหมายในการมาป่าครั้งนี้คืออะไร ยังตอบตัวเองไม่ได้เลย · ความกว้างขวางของผืนน้ำ ฟองคลื่นเสียงคลื่นและขอบฟ้าไกลสุดตาของท้องทะเลอาจจะเป็นทางออกของใครหลายๆ คน แต่สำหรับเราทะเลกว้างใหญ่เกินไปที่จะซ่อนตัว ขอแค่หลบซ่อนตัวในป่าลึกที่แสนจะเงียบงันจนได้ยินเสียงของหัวใจตัวเองเท่านี้คงดีที่สุดแล้ว เพราะจุดหมายของคนเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน และรถประจำทางที่เรานั่งก็คงจะมีจุดหมายปลายทางแค่หมู่บ้านชาวเขาเล็กๆ ที่เนินเขาสูง เพื่อส่งต่อเราไปยังจุดหมายของเราที่แทบไม่ได้ตั้งเป้าเอาไว้เลย · เมื่อถึงยังที่หมายเราถูกบังคับให้สูดดมกลิ่นไอธรรมชาติที่แสนจะสดชื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แถมยังถอนหายใจคลายความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าชุดใหญ่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว ในขณะที่มุ้งหน้าเพื่อเข้าป่าไปทักทายธรรมชาติที่แปลกตา ก็ฉุกคิดได้ว่าเราลืมสิ่งที่เคยตั้งคำถามกับตัวเองทิ้งขว้างเอาไว้ที่ข้างทางหากจะกลับไปเอามันคงเสียเวลาแย่ · ในการเดินทางมาป่าครั้งนี้คงจะมีแต่ความว่างเปล่าที่ คิดว่าน่าจะให้อะไรกับเราอย่างมาก รอบๆ ตัวคือป่าที่มีต้นไม้สูงใหญ่ ราวกับโดนจับจ้องด้วยดวงตามากมายที่หลบซ่อนอยู่อย่างไร้ตัวตน เสียงของน้ำตกดังมาจากไกลๆ ชวนให้ค้นหา ยังไงดีล่ะ เราเองก็ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะเข้ามาป่ามาลำบากลำบนเพื่อหาคำตอบอะไรบางอย่าง มันดูไม่ใช่ตัวตนของเราเสียเลยด้วยซ้ำ แต่เอาเถอะไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง · คำบอกเล่าที่ว่ายิ่งสูงยิ่งหนาว วันนี้เราเองก็ได้พิสูจน์มันแล้วว่าหนาวแค่ไหน แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ ยิ่งสูงยิ่งลำบากอันนี้คือเรื่องจริงที่เจอมากับตัว แถมบาดแผลจากกิ่งไม้ใบหญ้าตามแขนและขายังคงแสบคันทำให้รู้สึกถึงการมีชีวิตได้อยู่ตลอดเวลา เรากระหายน้ำอย่างรู้สึกได้ อาจเป็นเพราะเสียงของน้ำตกที่ดังฟังชัดมากขึ้นราวกับอยู่เบื้องหน้าเรา และมันก็อยู่ที่เบื้องหน้าของเราแล้วจริงๆ เราหยิบเอาสองมือจับจ้วงน้ำเย็นฉ่ำที่ลำธารใส่แจ๋วประพรมเข้าที่หน้า และดื่มอย่างโหยกระหายช่วงเวลานั้นแหละ วินาทีนั้นเองคือวินาทีที่สำคัญ เพราะมันนำมาซึ่งคำตอบที่เราไม่เคยคิดที่จะตั้งค